شعر شب نهم محرم و روز تاسوعا – حضرت عباس (ع)

شعر شب نهم محرم و روز تاسوعا

حضرت عباس (ع)

مشک برداشت که سیراب کند دریا را
رفت تا تشنگی‌اش آب کـند دریا را
آب روشن شد و عکـس قمر افتاد در آب
ماه می‌خواست که مهتاب کند دریا را
تشنه می‌خواست ببیند لـب او را دریا
پس ننوشید که سیراب کند دریا را
کوفه شد علقمه، شقّ القمری دیگر دید
ماه افتاد که محراب کند دریا را
تـا خجالت بکشد، سرخ شود چهره آب
زخم می‌خورد که خوناب کند دریا را
ناگهان موج برآمد که رسید اقیانوس
تا در آغوش خودش خواب کند دریا را
آب مهریۀ  گل بود وَ اِلّا خـورشید
در توان داشت که مرداب کند دریا را
روی دست تو ندیده است کسی دریا را
چون خدا خواست که نایاب کند دریا را

سید حمید رضا برقعی

حضرت عباس (ع)

باز دور و بر ما معرکه برپا شده است
یا سر قامت رعنای تو دعوا شده است
تو مگر وعده ندادی به حرم آب بری
پس چرا جایگهت سینه صحرا شده است
تیرهایی که همه از پس نخلستان ریخت
با چه نظمی به میان بدنت جا شده است
جگرم پاره نکن پای نکش روی زمین
به خدا پشت و پناهم کمرم تا شده است
چون که در بین حرم خوش قد و بالا بودی
باورم نیست که اینگونه سرت وا شده است
چقدر فاصله افتاد به ابروهایت
از چه رو خورده به هم حالت گیسوهایت
خواستم بعد ظفرهای تو تکبیر کشم
مرهمی بر جگر مادر بی شیر کشم
حال باید بنشینم به کنار بدنت
با دلی سوخته از چشم ترت تیر کشم
مانده ام فرق تو با تکه عبایی بندم
یا که از پیکر تو نیزه و شمشیر کشم
باید اینبار به زینب عوض پاسخ خود
جسم صد چاک در آیینه به تصویر کشم
کودکان تا خبر از حال عمو پرسیدند
عکس شیر حرمم بسته به زنجیر کشم
تیر ها یک به یک از پای درت آوردند
ای برادر چه بلایی به سرت آوردند
باز برخیز که در معرکه گرداب کنی
لب خشکیـــده بر علقمه سیراب کنی
تو قرار است که با آب حرم برگردی؟
یا دل از زینب ماتم زده بی تاب کنی
پا بچسبان به رکابُ علمت را بردار
تا که مشک حرم و قلب مرا آب کنی
چشم بر راه تو بر خیمه رباب است هنوز
تا به آغوش خودت اصغر او خواب کنی
شک ندارم که قرار است تو در خلستان
داغ خود را وسط سینه من قاب کنی
درصدد بود که دشمن بزند هست تو را
قرعه افتاد که اول بزند دست تو را
التماست بکنم تا نروی از بر من
ای امید حرم و قوت بال و پر من
تا که با قامت خم سوی تو راه افتادم
هو کشیدند مرا ساقی آب آور من
باید اینبار تو را جمع کنم بین عبا
ارباً اربا شده ای مثل علی اکبر من
بوی یاس بدن و خندۀ بر لب از چیست؟
مادرت آمده دیدار تو یا مادر من؟
ای برادر غضب گوشۀ چشمت کافی است
تا که دشمن نرود دور و بر خواهر من
باید اول بدنت دور ز مرکب بکنم
فرصتی نیست تنت را که مرتب بکنم
شمر اینجاست که با خنده تماشات کند
قد رعنای تو در علقمه خیرات کند
سر ماهت ترکی دارد و ماندم که چه سان
زینبم با تو سر نیزه ملاقات کند
غیرت الله رجز سر بده شاید دشمن
نتواند به حرم چشم خودش مات کند
این جماعت به سرش نیت بد دارد تا
خواهرم راهی دروازۀ ساعات کند
شمر در دور و برت پرسه زنان میخندد
مادرم آمده ای کاش مراعات کند
زخم های بدنت با چه مداوا بکنم
کاش میشد کفنی بر تو مهیا بکنم

مجید قاسمی

 

حضرت عباس (ع)

علقمه موج شد عكسِ قمرش ریخت به هم
دستش افتاد زمین ، بال و پرش ریخت به هم
تا كه از گیسویِ او لختۀ خون ریخت به مشك
گیـسویِ دختـركِ منتـظرش ، ریخت به هم
تیـر را با سـرِ زانـوش كشیـد از چشـمش
حیف از آن چشم ، كه مژگانِ ترش ریخت به هم
خواهرش خورد زمین ، مادرِ اصغر غش كرد
او كه افتاد زمیـن ، دور و برش ریخت به هم
قبـل از آنیـكه بـرادر بـرسـد بـالیـنش
پـدرش از نجف آمـد، پدرش ریخت به هم
به سـرش بـود بیـاید به سـرش ام بنـین
عوضش فاطمه آمـد به سرش ریخت به هم
كِتـف ها را كـه تكان داد، حسیـن افتـاد و
دست بگذاشت به رویِ كمـرش، ریخت به هم
خواست تـا خیمه رساند، بغـلش كـرد، ولی
مـادرش گفت به خیـمه نبرش، ریخت به هم
نـه فقط ضـرب عمـود آمـد و ابـرو وا شد
خورد بر فرقِ سرش، پشتِ سرش ریخت به هم
تیـر بود و تبـر و دِشـنه، ولـی مـادر دید
نیزه از سینه كه ردّ شد، جگرش ریخت به هم
بـه سـرِ نیـزه ز پهـلو سرش آویـزان بود
آه بـا سنگ زدنـد و گـذرش ریخت به هم

حسن لطفی

 

شعر شب نهم محرم

حضرت عباس علیه السلام

شعر شب هشتم محرم – حضرت علی اکبر (ع)

شعر شب هشتم محرم

حضرت علی اکبر (ع)

قد رعنای تو چون سرو سپیدار شده
کربلا محو رخ احمد مختار شده
دور تا دور سرت آیینه می چرخانم
بسکه گیسوی بلند تو دل آزار شده
تا کمی راه روی این دل من می لرزد
قد طوبایی زهراست پدیدار شده
چشم بد دور از آن قد رشیدت پسرم
قامتت شانه به شانه با علمدار شده
گر ترک خورده لبت غصه مخور ای بابا
تشنه ی وصلی و هنگامه ی دیدار شده
تا صدای تو شنیدم که پدر زود بیا
گفتم ای وای علی بی کس و بی یار شده
نیزه ها رفت چو بالا به سر خویش زدم
وسط معرکه این یاس گرفتار شده
کوچه ای باز شدو هر که زره آمدو زد
ماجرای تو شبیه درو دیوار شده
ز شکافی که به پهلوی تو خورده پیداست
نوک نیزه اثرش چون نوک مسمار شده
دشمن آن بغض علی را سر تو خالی کرد
تن تو طعمه هر گرگ جگر خوار شده
بین محراب دو ابروی تو از هم شد باز
صورتت جلوه ای از حیدر کرار شده
خیز و زیر بغلم گیر و سوی خیمه ببر
ای جوانم ز غمت دیده ی من تار شده
اربا اربایی و کس معنی آن کی فهمد؟
این عبا تا به ابد محرم اسرار شده

قاسم نعمتی

 

حضرت علی اکبر (ع)

باز دلشوره ای افتاده به جانم چه کنم ؟
تندتر میزند آخر ضربانم چه کنم ؟
پسرم رفته و چندیست از او بی خبرم
باز هم بی خبری برده اَمانم چه کنم ؟
آه یا راد یوسف پسرم برگردد
نگرانم نگرانم نگرانم چه کنم ؟
همه ترسم از این است صدایم بزند
دیر خود را به کنارش برسانم چه کنم ؟
گرگها دور و بَرِ یوسف من ریخته اند
پدری پیرم و افتاده جوانم چه کنم ؟
به زمین خورده انار من و صد دانه شده
جمع باید کنم او را و ندانم چه کنم ؟
جگرِ سوخته ام را ز حَرَم پوشاندم
مانده ام زار ، که باقد کمانم چه کنم ؟

محسن عرب خالقی

 

حضرت علی اکبر (ع)

قصد دارد بدود تاب و تَوانش رفته
پیرمردی که غریبانه جوانش رفته
هرچه میخواست که با پا برود باز نشد
عجبی نیست سوی معرکه جانش رفته
وقت پیری همه امید پدرها پسراست
تکیه گاه قدو بالای کمانش رفته …
فرصتِ اینکه کند پا به رکابش هم نیست
دیر راهی شود از دست زمانش رفته
از سَرِ مَأذَنه افتاد مُؤَذِن بر خاک
تا به خیمه غم هنگام اذانش رفته
با چه زجری به سر نعش علی می آید
با چه حالی که توان بهر بیانش رفته
آمد و دید پیمبر به زمین افتاده
آمد و دید که حیدر ضربانش رفته
هر چه میدید علی بود علی بود علی
بدنش بیشتر از حدِ مکانش رفته
آنقدر نیزه به هر جای تنش ریخته اند
که توان از بدن نیزه زنانش رفته
تیرها مثل حَسَن با بدنت لج کردند
هر چه تیر است در این دشت نشانش رفته
عصمت الله به بالای سر شاه آمد
دید افتاده کنارش ، وَ جانش رفته..

سید پوریا هاشمی

 

حضرت علی اکبر (ع)

پدر آرامش دنیا ، پدر فرزند أعطَینا
پدر خون خدا اما ، پسر مجنون پسر لیلا
به کم قانع نبود اکبر ، لبالب گشت از دلبر
به یکدیگر رسید آخر ، لب رود و لب دریا
پسر دور از پدر می‌شد ، مُهیّای خطر می‌شد
پدر هی پیرتر می‌شد ، پسر می‌بُرد دلها را
در اين آشوب طوفانی ، مسلمانان مسلمانی
مبادا اینکه قرآنی بیفتد زیر دست و پا
پسر زخمی ، پدر افتاد ، پسر در خون ، پدر جان داد
پسر ناله ، پدر فریاد ، میان هلهله ، غوغا
پسر از زخم آکنده ، پسر هر سو پرآکنده
پدر چون مرغ پرکنده ، از این صحرا به آن صحرا
که دیده اینچنین گیسو ، چنین زخمی شود پهلو؟
و خاک‌آلوده‌تر از او به غیر از چادر زهرا

سيد حميد رضا برقعی

 

شعر شب هشتم محرم

حضرت علی اکبر علیه السلام

شعر محرم ، عاشورا ، اربعین

اشعار امام حسین (ع) و یارانش
اشعار امام حسین (ع) و یارانش
اشعار امام حسین (ع) و یارانش شعر ولادت امام حسین شعر میلاد امام حسین شعر روز پاسدار شعر شهادت امام حسین شعر محرم شعر ورودیه کربلا شعر ورودیه به کربلا شعر شب اول محرم شعر شب دوم محرم شعر شب سوم محرم شعر شب چهارم محرم شعر شب پنجم محرم شعر شب ششم محرم شعر شب هفتم محرم شعر شب هشتم محرم شعر شب نهم محرم شعر شب تاسوعا شعر روز تاسوعا شعر ظهر تاسوعا شعر شب دهم محرم شعر شب عاشورا شعر وداع شعر وداع حضرت زینب شعر ظهر عاشورا شعر روز عاشورا شعر شام غریبان شعر ورود به شام
شعر اربعین
زندگینامه حضرت زینب شعر ولادت حضرت زینب شعر میلاد حضرت زینب شعر روز پرستار شعر شهادت حضرت زینب زندگینامه حضرت عباس شعر ولادت حضرت عباس شعر میلاد حضرت عباس شعر روز جانباز اباالفضل ابوفاضل عباس حضرت عباس عمو عباس شعر شهادت حضرت عباس زندگینامه حضرت مسلم شعر مسلم ابن عقیل شعر مسلم شعر شهادت حضرت مسلم زندگینامه حضرت علی اکبر شعر ولادت حضرت علی اکبر شعر میلاد حضرت علی اکبر شعر روز جوان شعر شهادت حضرت علی اکبر شعر شهادت حضرت علی اصغر شعر شهادت حضرت رقیه شعر رقیه شعر حضرت کلثوم شعر عبدالله شعر حضرت قاسم شعر قاسم شعر طفلان زینب شعر مذهبی اشعار امام حسین (ع) و یارانش شعر ولادت امام حسین شعر میلاد امام حسین شعر روز پاسدار شعر شهادت امام حسین شعر محرم شعر ورودیه کربلا شعر ورودیه به کربلا شعر شب اول محرم شعر شب دوم محرم شعر شب سوم محرم شعر شب چهارم محرم شعر شب پنجم محرم شعر شب ششم محرم شعر شب هفتم محرم شعر شب هشتم محرم شعر شب نهم محرم شعر شب تاسوعا شعر روز تاسوعا شعر ظهر تاسوعا شعر شب دهم محرم شعر شب عاشورا شعر وداع شعر وداع حضرت زینب شعر ظهر عاشورا