دفتر شعر حسین عربلو

هرگونه بهره برداری از مطالب و اشعار بدون هماهنگی با صاحب اثر ، پیگرد قانونی دارد

گمشده

یعنی الان کجای این دنیام؟
تو کدوم کوچه گیج و حیرونم؟
خودمو گم کردم و پی خودمم
منی که از خودم گریزونم
یعنی آخر چی میشه تقدیرم؟
میشه آیا دوباره پیداشم؟
به خودم میشه باز برگردم؟
یا که قسمت همینه گم باشم؟
خستم از روزهای سردرگم
از شبایی که تیره و تارن
هفته هایی که پشت هم میرن
سالهایی که روی تکرارن
گیج و گُنگم میون این مردم
یه غریبه م که از همه دوره
یه مسافر شدم توی غربت
که به ساختن با غصه مجبوره
کاش میشد یکی به من با عشق
راه برگشت رو نشون میداد
به منی که حرفمو نمیفهمن
کاش خدا یه همزبون میداد

خونه ی خاموش

تو نیستی خونه بی تو مثل سابق نیست
امیدی به من ویرونِ عاشق نیست
همون عکس دوتایی گوشه ی طاقچه
دیگه چیزی به جز آئینه ی دق نیست
در و دیوارِ خونه مثل زندونه
همش خیرم به در مثل یه دیوونه
آهای لیلای من، نامهربونِ من
دیگه این عاشقت بدجور مجنونه
برای حرفهام یک گوش کم دارم
پر از بغضم ولی آغوش کم دارم
زمستون منجمد کرده اطاقم رو
تو نیستی پیشم و تن پوش کم دارم
تو رفتی خنده هم از روی لبهام رفت
همون یک ذره شادی از تو دنیام رفت
دیگه چیزی نمیخوام بی تو از دنیا
دلیلِ هرچی خواستم، هرچی میخوام رفت
بیا و شونه هاتو تکیه گاهم کن
با چشمای سیاهت باز نگاهم کن
از اون وقتی که رفتی زندگی هم رفت
بیا رحمی به قلب بی گناهم کن

فراموشی

دیگه عادت شده تنهایی برام
داره یادم میره با تو بودنو
داره یادم میره شیرینیه اون
عشقی که زنده نگه میداشت منو
حتی رنگ چشماتو یادم نیست
اون دوتا چشمی که میخکوبم کرد
بوی عطرت رو فراموش کردم
عطری که یه روزی آشوبم کرد
رسم دنیاست فراموش شدن
آدما به درد عادت میکنن
تو هیاهو یادشون میره ولی
امون از وقتی که خلوت میکنن …

دفتر شعر
حسین عربلو

جدول کامل هم قافیه ها

…