دفتر شعر غلامرضا محمدقلیزاده

هرگونه بهره برداری از مطالب و اشعار بدون هماهنگی با صاحب اثر ، پیگرد قانونی دارد

پدر

در  مقام   شامخت،  گفتار   کم  می  آورد
این  خیال  عاجزم،    پندار   کم   می  آورد

واژه ها   سر  درگم   و  اغراقها   در   تنگنا
روی  کاغذ، جوهر  و خودکار کم می  آورد

خواستم  از  عشق  بنویسم  بجز بابا  نشد
عشق خود در وصف تو، اقرار کم می  آورد

در نگاهت موج دریا درسخن ماهور و شور
هم  ترانه  هم  غزل  هم  تار  کم می  آورد

شانه هایت  تاب  حمل عرش را دارد ولی..
گر بلرزد،   نه  فلک   آوار   کم   می   آورد

با  قنوت  و  ربنایت  آسمان سرمست  شد
بی گمان  باغ  جنان   هشیار  کم  می  آورد

ای  پدر  ای  بازتاب  نور  عالمتاب   عشق
آینه  از    تابشت،  تکرار   کم   می   آورد

مادر

تو کیستی بهشت برین زیر  پای  توست
عاشق ترین به ناز وجودت، خدای  توست

رندان  به  یک  نگاه خدا  مست  میشوند
جام    غزل   خمار   مِی    ربنای    توست

آیینه دار      کعبه ی     دلهای      سوخته
زیباترین  ترانه ی  هستی  دعای   توست

گلهای  سرخ  قمصر  چشمت  گلاب  شد
وقت سحر که قبله ی دل مبتلای توست

سوگند  بر  سپیدی مویت، قسم  به  نور
سرخیّ  گونه های  فلق  از حیای توست

شاهان  همه  به خاک  درت  سر  بر آورند
بخشنده ای  و حاتم طاعی گدای  توست

مادر   قلم  به  حرمت  تو    سجده  میکند
مهر نماز  و  سجده گهم  خاک پای  توست

سیلی موج

عشق چون بازی شطرنج میان من و توست
صفحه ی روز و شبش کل جهان منو توست

بازی  عشق   ندارد   بجز   آه  و  دل   خون
قیمتش  باختن  عمر   گران  من  و   توست

صخره  صیقل  نشود  تا نخورد  سیلی موج
گوهر  دل  ثمر   اشک   روان  من و  توست

کاش  آیینه    نمیشد   حرم   سنگ    رقیب
که  همین  محرم دل قاتل جان من و توست

شکوه   از   گردش    افلاک    ندارد    ثمری
عاقبت چرخ و فلک فاتحه خوان منو توست

مرگ مرداب

نازنین   بی تو  هوای  شهر  هم   دلگیر    بود
کوچه ها خالیتر  از  یک  قاب بی تصویر  بود

این  دل  نازکتر  از  تُنگم به سنگ غم شکست
جان   من دیگر  نگو   افتادنش   تقدیر    بود

طاق  ابرویت  بِ بسم اله عشق است و این
آیه های   عاشقی   را   بهترین   تفسیر   بود

می  نشستم   کاش  جای  دکمه ی   پیراهنت
مثل  آن  عطری  که لای گیسوانت  گیر   بود

مثل آن صیدی که شد معشوقه ی صیاد خود
در  غزلهایم   غزالی   بند   در  زنجیر  بود

کشتی  بی   بادبانی   بودم  و  با  قهر   موج
بر  گِل  ساحل  نشستم  حیف  امّا  دیر   بود

از نگاه  ماه  تنها  سایه   سهم   برکه  هاست
سهم  این  مرداب هم یک مرگ بی تاثیر  بود

سایه های خیال

بعد هر  دل کندنی، جان کندن  آسان  میشود
آنچه آسان می رسد بر جام لب، جان میشود
سوختن در شعله رسم  واهی  پروانه هاست
ورنه  هر  خاکستری  بر زخم  درمان  میشود
شب  که   با  جغرافیای  زخم هایم  آشناست
گاه  مرهم  می نهد  گاهی   نمکدان   میشود
ناز  کردی  نازنین   آب  از  سر  دریا   گذشت
صخره  هم  با  سیلی  امواج  ویران  میشود
آنچه  در  آیینه  می بینی  خیال سایه هاست
هر  خیالی  در   نگاه  مهر   بی جان   میشود
آن    که    دارد   ادعای    پیری   و   فرزانگی
در  کلاس   عاشقی   طفل   دبستان   میشود
باز  هم  دم کرده ام   با  درد   فنجانی   غزل
فال  حافظ می گشایم هرچه شد،آن  میشود

دفتر شعر
غلامرضا محمدقلیزاده

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…