شعر « تنهایِ پاییز » – علیرضا خوشرو

تنهایِ پاییز

می رسد روزی که دیــــگر بی قــــــــرات نیستم
لبــــــــریز از یـــــــادِ تو ام، امّا دُچــــــــارت نیستم

یادِ تو هر لحــــــــــظه با دَردم تبـــــــانی می کند
سَرد و بی روحم ولی، چَشم انتظارت نیستم

می رسد روزی که بی من بی قراری می کنی
مثلِ گُل زیــــــبا شدی ، من در بـــــــهارت نیستم

شاید هر دَم مثلِ من یادم کنی ، امّا چــه سود
اصلاً مَنی در کار نیست، من در دیارت نیستم

می رسد روزی که زیرِ خـــاکی از این سرزمین
خـــــــفته ام آســــــوده من ، امّـــــا کـــنارت نیستم

مَستی ام آن روزها زیرِ سَرِ چـــَـــــــــــشمِ تو بود
مَستِ مستم من ولـــــــی ، دیگر خمارت نیستم

می رسد روزی کــــــــه از مـــــــا بــــهتری آید زِ راه
رفته ام از یــــــــــــــادِ تو ، دیگر دُچـــــــارت نیستم

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…