شعر « دلبر ممنوع » – علیرضا خوشرو

دلبر ممنوع

چقدَر ساده بهم ربختی جهانِ مرا
چه راحت گرفتی طاقت و توانِ مرا

آنقدر هوایِ پریدن به سر داشتی که
ندیدی تو لطف و عشقِ بی کرانِ مرا

شاه بانویِ غزلهایِ دلگیرِ هر شَبَم
دوریت بر هم زده روح و روانِ مرا

کجابی روشنیِ شبهایِ تنهایی ام
که به ظلمت کشانده ای آسمانِ مرا

آه چه درسی به من دادی ای روزگار تلخ
چقد دشوار گرفته ای امتحانِ مرا

یکنفر نیست بپرسد که چه آمد به سرت؟
تا بگویم ……… رفتنت بریده امانِ مرا

خنجرت را بِکش ای دلبر ممنوعِ من
بزن خلاصَش کن جسمِ نیمه جانِ مرا

شاید که درسِ عبرتی شود ای روزگار
برایِ آنکه بشنود این داستانِ مرا……

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…