دریافت شعر و ترانه های شما

رضا اکرمی · 2020/07/04 در

بیخوابی

وقتی توو قاب میبینم نگا تو
چشام از شوق چشمات تار میشه

نمیشه باورم چون، خونه نیستی
دفاع ذهن من، انکار میشه

توو این وقتا تموم دلخوشی هام
صدای خسته ی گیتار میشه

تو رفتی و تموم خاطراتت
شبا روی سرم آوار میشه

چشای خسته و محتاج خوابم
نخوابیده هنوز، بیدار میشه

در این وقتا میون هق هقِ من
رفیقم زخمه های تــــــــار میشه

میخوام پیشت بیام دنیا نمیخواد
چه بد دنیای لا کردار میشه

من از دوریت دارم دیوونه میشم
کارم از دستت آخر زار میشه

چرا تا پا میذارم تووی جاده
تموم جاده ها دیوار میشه

تو که نیستی دل دیوونه من
کارش تکرار این افکار میشه

میمیرم زنده میشم تا بیایی
تا اون وقت این دو تا تکرار میشه

وقتی هیچّی دیگه دور و برم نیست
رفیقم، کاغذ و خودکار میشه

توو خونه از خیالت وقتی نیستی
کارم روز و شب این اشعار میشه

محمدرضااحمدی کرمانشاه · 2020/07/03 در

زبان گل

با زبان گل برایت مینویسم نازنین

برگ سبز و بوی عطر و ناز یار دلنشین

صحبت گل عشق بلبل نرمی باد صبا

لطف باران یاد یاران پرنیانی بر زمین

قلب عاشق شد شقایق از نگاهی شوخ وشنگ

دل شده با شعله های لاله محشور و قرین

دل تپید و خون دوید و سرخی اش بر روی لب

شرم آن بر گونه ها چون لاله های آتشین

یک نگاهت اینچنین آتش زده بر جان من

دست در دستت مرا حتما کند چله نشین

راحت جان منی جانان من مهر و امید

ای که گیسویِ کمندِ مشکی ات حبل المتین

صاحب قلبم شدی چون دلنشینی مهربان

برتو و زیبایی ات باید بگویم آفرین

قلب محسن جایگاهت خوش نشین در قلب من

گاه گاهی هم نگاهی کن براین عاشق ترین

محسن احمدی تیر 99

محبوبه بیاتی · 2020/07/02 در

به وقتش
دروغه دو دوی چشمات که رنگش
پریده مثه مرداب خیالم
بزا بیفتم از شاخه به وقتش
منو نچین هنوزم سیب کالم
.
.
.

رضا اکرمی · 2020/07/01 در

سلام

شیر و روباه دغل و خر ;داستانی به نظم درآمده از مثنوی معنوی مولانا، فکر کنم در مثنوی نامش لگد خران است

آن شنیدستی که در دربار شیر
بود روباهی دغل آنجا وزیر

گر بگیری از کسی دیگر سراغ
بُود وکیل جمله حیوانها الاغ

ظلم شیر و مکر روباه دغل
از خری و از خریّت های خر

گشته حیوانات جنگل در به در
زندگی در ظلم می کردند سر

تا بیابند خارج از آن بیشه جای
زندگی بهتر و بهتر سرای

دسته ها و دسته ها کردند کوچ
آهوان دشت و گلّه و گلّه قـــوچ

رفته رفته کم شد از جنگل بسی
تا نماند جز آن سه تا حیوان کسی

.
.
.