شعر « جای خالی مادر » – مریم سودمند

جای خالی مادر

یک سکوت دردناک در خانه حکمفرما شده
از نبودت این دلم خیلی وقته تنها شده
کاش بودی مادرم تا غم خجالت میکشید
درد دلتنگی و تنهایی زمن پر میکشید
کاش جای مادران در خانه ها خالی نبود
توی قصه یکی بود، اما نگن یکی نبود
یادته مریض شدم شبو تا صبح بیدار بودی؟
من برات یه شمع شدم، تو برام پروانه بودی؟
یادته خسته بودی، از غم من خوابت نبرد؟
غصه ی شب و روزم، رنگ شب موهاتو برد؟
اما من خوب یادمه، شبایی که میترسیدم
کافی بود صدات کنم، بگی که جانم!عزیزم!
نقطه ی امن آرامش توی دستای تو بود
شیرین ترین رویای من، تو آغوش گرم تو بود
حالا که کابوس میبینم، دست نوازشت کجاست؟
وقتی که هق هق میکنم، آغوش و شانه ات کجاست؟
کی منو خالی میکنه، وقتی که از همه پرم
دستمو محکم میگیره، تا که زمین نخورم
دیگه نمیرن این پاهام، زیر بارون، تو خیابون
اخه یاد تو میوفتن، هم قدم بودن پاهامون
کوچه وخیابونای شهر که تغییری نکرده!
پس چرا از وقتی رفتی، همه جا دلگیر و سرده؟!
الهی هیچ خونه ای ساکت و بی فروغ نشه
تا که عشق واقعی یه واژه ی دروغ نشه
خدا خواست نشون بده معجزه ی خلقتشو
آفرید مادرمو، یه تیکه نور خودشو
دنیا برام جهنمه، مادر کنارم نباشه
گر چه خیالم راحته، بهشت زیر پاهاشه
خوب میدونم خسته شدی فدای اشک گونه هات
تو نباشی من میمیرم، فدای دلواپسیات
نگو بی من اینجا بمون نمیتونم به اون خدا
من به تو محتاجم هنوز، منو نسپار به روزگار

دفتر شعر مریم سودمند

اینجا کلیک کنید

.

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…