شعر « راهیِ میخانه ام » – مهدی بیرقی

راهیِ میخانه

با خیال خوب بارانت شده گــــــــل خانه ام
شمعی و من هـــــــم برای نور تو پروانه ام

گرمی سوزان تو آتش زند بر بـــــــــال من
با لبی خندان بــــــرای ســــــــوختن آماده ام

دست من میگیری و با خود به رویا میبری
از برای بودنــــــت در ذهـــــن هم دیوانه ام

در کلاس شعر تو حافظ ترم از هر کــــسی
از غزلهای بــــــدون عشـــــــق تو بیگانه ام

بیرقم افسونگر پر پیچ و خم چون زلـــف تو
جعد گیسویت گـــــره واکــــرده از افسانه ام

با خیال آن شراب ناب چشمــــــــــان تو من
گاهگاهی هوشیار و بیـــــــــــشتر مستانه ام

وقت آن گردیده شاید جامــــــه از تن برکنی
روشن از نورت کنی این کلبه ی غمخانه ام

از خودم بیخود کنی با گرمی دستـــــان خود
با همان گرمای دســــــــتان تو من شادانه ام

مصرع اول شده آغـــــــــاز با بـــــــاران تو
سبز بارانت شده پایــــــــــان خشک خانه ام

گر خدا یاری نماید این من بـــــــــی تاب را
با خیال گرم دلــــــــبر راهـــــــی میخانه ام

دفتر شعر مهدی بیرقی

اینجا کلیک کنید

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…