شعر « عشق و دل » – هاجر امانی

عشق و دل

از عشق پرسیدم چرا
بی اِذنِ من در دل شدی؟

آهسته و دامن کِشان
بر کوی دل نازل شدی؟

گفتا که من پروانه ام
بر حالِ تو مهرانه ام

همچون به رَغمِ مُدعی
بر خانه ات رِندانه ام

در دل تپش ها شد عیان
بر گونه ام سرخی نشان

حالِ عجیب و بی هوا
بر سوی من آمد دوان

گویی به دل پیکار شد
آشفته و بیمار شد

مهر و وفای دیگری
در جان من تکرار شد

ای عشق حالا در دلی
جانی دَمیده بر گِلی

بر من روا باشد تو را
بهتر بدانم از گُلی

.

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…