ترانه « شهر قصه ها » – علیرضا خوشرو

شهر قصه ها

دلم داره پر میزنه ، واسه دوباره دیدنت

واسه دیونه بازیات،ناز کردنو خندیدنت

ای روزگارِ لعنتی ، نبین صدام در نمیاد

به جونِ هرچی عاشقه،جونم داره به لب میاد

اگه می شد که روزگار،بهم یه فرصتی می داد

دوباره باز می دیدمت،صدایِ خنده هات بیاد

می بردمت یه جایِ دور،تو دلِ شهرِ قصّه ها

جایی که من بودم و تو،دور از تمومِ غصّه ها

این شهرِ قصّه هایِ ما،بینِ دو کوهِ سنگیه

درونِ دشتِ سبزِ اون،پُر از گلایِ رنگیه

ای روزگارِ بی مرام،فرصت بده فقط یه بار

نزار که حسرت بمونه، رو دلم آخرایِ کار

علیرضا خوشرو

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…