شعر « شهزاده ی اسفندی » – علیرضا خوشرو

شهزاده ی اسفندی

اِی باعث بودنها، سرلوحه ی زیبایی
الکل به فـنا رفته، با این همه گیرایی

بانـــــویِ غزلهایم، آرامشِ دنیایـــــــــم
دیدم تورو یادم رفت، درد و غمِ تنهایی

اِی علتِ لبخندم، اِی قاتلِ غمهایــــم
در عهدِ میانِ ما، تو مُهری و امضایـــی

اِی ماهِ دل انگیزم، با شوق ِ تو بّرخیزم
آن لحظه که درخوابم،آهسته تو می آیی

در اوجِ پریشانی، درد و غم و حیرانی
تو ناجـــیِ من بودی، ای دخــتر رویایـــی

در ظلمتِ شبهایم، جوری که تو تابانی
بَرقَش زدهچشمم را، از شدّتِ رُوشنایی

شهزاده ی اسفندی، اسطوره ی دلپاکی
بهمن به فدایِ تو، هر ثانبه هر جایـــــــی

از لحظه ی دیدارت، در آن شبَ بارانی
در این دلِ بشکسته، افتاده چه غوغایی

تو روحِ منی اصلاً، هم دردی و هم درمون
بر این تــــَنِ یخ بسته، دادی تو چه گرمایی

خواهم که تو را در بَر، بِنشــانم و بِنشـینم
فـــریاد کنم فـــریاد، تو دیـــــنم و دنیامـــــی

علیرضا خوشرو

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…