شعر « طاعون تنهایی » – مجتبی یوسفی

طاعون تنهایی

چشمی که می بندی به روی گریه من
از چشمهای وحشی آهو فراتر

آن دل که از من بُرده ایی روزی به یغما
بوده ز هر آیینه‌ی اسکندری هم بی‌ریاتر

من مانده ام غم مانده است شبهای وحشت
طاعون تنهایی به جانم مبتلاتر

جانم به لب می آید و نیستی کنارم
فرهاد کجا دید از تو شیرین بی وفاتر

بی قید و بند در بند تو بوده دل من
اما دلت از باد پاییزی رهاتر

آغوش تو ماوای من هرگز نبوده
دستان سردم در کنارت بی نواتر

هرجا سفر کردی شنیدی وصف حالم
شیدا کجا دیدی زمن انگشت نماتر

رخ در رخ من بودی و شاهت نبودم
مات نگاهت روز به روز پرمدعاتر

دیدی که آخرداغ عشق تو چه ها کرد
از آتش نمرودیان هم بی حیاتر

دفتر شعر مجتبی یوسفی

اینجا کلیک کنید

.

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…