شعر « مرثیه » – محمدرضا کیقبادی

مرثیه

چه آرام و چه خاموش ست
نگاه و آن کلام شهر
حکایت ازسکوتی تلخ
به دیواروبه بام شهر

درون سینه ها فریا د
واما همزبونیها
به پشت محکم سدی
ندارد همصدایی ها

تبرکوبند، به آرامش
که نبض خاک می گرید
ویک خنجر،به فرسایش
که گل درباِغ می میرد.

ندارداین قلم جانی
پیام شعرمن رنجست
ز سازم ناله می خیزد
شرابم جرعه ی دردست

برای من برای ما ،
سعادت واژه ای مفهوم ؟؟؟
نداردجمله معنایی
کلامی گنگ و نا مرسوم

نمی دانم چه خواهم کرد
پراز آینده ای مبهم
به سوگ شمع عمرخود
شبی مرثیه می خوانم

دفتر شعر محمدرضا کیقبادی

اینجا کلیک کنید

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…