شعر « لبخند کیمیا » – محمدرضا کیقبادی

لبخند کیمیا

شباهنگام که بام آسمان پیراهن مهتاب برتن داشت 
و رنگ نقره ای فامی ،
به دامان و به روی شهر می پاشید،
به دنبال گلی کمیاب
گلی زیبا که داروی دیار خسته ی من بود،
به هر سویی روان گشتم
ز، هرکس چون سراغی می گرفتم،
نشانی را از او پیدا نمی کردم
تو می دانی کدامین بود آن گل ؟؟
گلی از شاخه ی لبخند،
که دیگر کیمیا گردید.
و از دست زمخت باد پاییزی،
تمام تاروپودش به یکباره همه خشکید.

دفتر شعر محمدرضا کیقبادی

اینجا کلیک کنید

.

جدول کامل هم قافیه ها
روی عکس کلیک کنید

…