شعر “ لب وا کنم ” – آمنه صادقی

“ لب وا کنم… ”

می خندم اگر باشی و خوشحالم اگر هیچ نباشی
بنشین و نگو هیچ که آرامش من را نخراشی

سرگرم غزلهای خودم هستم و باید که بدانی
تصمیم به ترکِ تو گرفته ست همین شاعرِ ناشی

درحبس خودم هستم و یک لحظه پریدن نتوانم
این مرغ به دستانِ تو عادت نکند دانه بپاشی

با حالِ خودم شادم و هر پیک که پر میشود از “مِی”
یک جرعه ننوشم ،تو اگر ساقی این میکده باشی

می خندم و این رازِ بزرگی ست که باید به تو گویم
لب وا کنم این بار دلت میشود از غم متلاشی

دفتر شعر آمنه صادقی

اینجا کلیک کنید