شعر ” می آیی ” – آمنه صادقی

می آیی

نه هزیانی ، نه رویایی ، تو با هر دیده پیدایی
به در، من چشم میدوزم و میدانم که می آیی

در و دیوارِ این خانه غزلباران شده  امشب
تورا کم دارم ای خوبم ، تو از نسل مسیحایی

تو مثل معجزه هستی و یا مثل غزل گفتن
که دشواری نخست اما در آخر پاک و زیبایی

تو مثلِ خاطراتِ من ، همیشه با منی ، با من
ولی گویا تو می گفتی ، تمامِ عمر تنهایی

ببین “آمی” هنوز اینجا به راهت چشم می دوزد
وصد دفتر غزل گفته و می داند که می آیی

دفتر شعر آمنه صادقی

اینجا کلیک کنید