شعر ” نشانی ” – آمنه صادقی

نشانی

 که بود آن روزها می گفت با من ، غصّه هایش را
و ناگه گم شد و گم کرده ام اکنون ، صدایش را

 تمامِ بارِ خود را بسته بود و من ندانستم
و تنها جا نهاد اینجا صدای گریه هایش را

 و می دیدم دمِ دل کندن از دنیای من گویی
تکان می داد گه گاهی برایم ، دستهایش را

 و رفت و بعد از او اینجا زمین شد لانه ی پاییز
و حتّی عکس من هم غم گرفته چشمهایش را

 درین بن بستِ دیرینه که می گوید دگر با من؟
بگو پاییزِ دل مرده ، که می دانی تو جایش را؟

دفتر شعر آمنه صادقی

اینجا کلیک کنید