شعر “ پلکی نزنی ” – آمنه صادقی

“پلکی نزنی”

چشمانِ تو تصویرِ مرا قاب گرفت
آرامش محض است مرا خواب گرفت

پلکی نزنی خوابِ من آشفته شود
دیوانه جنونِ شبِ مهتاب گرفت

خشکیده دلم بسکه ترک داشت ولی
مردابِ من از جشمِ تو سیلاب گرفت

من برکه ی خشکیده و خاموشم و تو
باران شدی و برکه ی من آب گرفت

انگار مرا غرقِ جنون خواسته ای
لبخندِ تو این بار ز من تاب گرفت

دل بسته به چشمانِ تو بیچاره دلم
از دست تو بیماریِ اعصاب گرفت

دفتر شعر آمنه صادقی

اینجا کلیک کنید