آمنه صادقی

“پرندۀ رهگذر” چقدر ساده آمدی ، چه ساده است رفتنت همیشه آه…رهگذر…محال بود دیدنت تو مثل شوق آمدی،میانِ فصلِ خشکِ من و سبز شد تمامِ من به دستِ سبزِ بودنت چقدر ساده می روی ،ببین چه بغض کرده ام تمامِ اشکهام را بریز روی دامنت میانِ فصلِ سبزِ من ، ادامه مطلب

آخرین لحظه ای که بعد از من گَهی هم شادمانی می کنی مثل هر شب امشبم را آسمانی می کنی؟ چون تو با آزردگان هم مهربانی کرده ای با منِ آزرده دل هم مهربانی می کنی؟ گرچه پایانم رسیده لیک می پرسم ز تو این منِ دیوانه خو را جاودانی ادامه مطلب

آرزو اگرچه دیدنت همیشه جز خیال نیست بیا بگو که آرزوی من محال نیست بیا کمی ز خنده های خود به من ببخش که زندگی همیشه بر همین روال نیست ببین چگونه غرق پَر گرفتنم ببین ولی کجا روَم دراین شبی که بال نیست و باز نذر کرده ام دمی ادامه مطلب

سکوت مرا که دورم از خودم دوباره انتخاب کن دلیلِ خوبِ بودنم ، بیا مرا مجاب کن کسی به من نمی رسد در این خرابه ها ولی تو هم برای دیدنم بیا کمی شتاب کن طریق و رسم عاشقی چه زود رفته از سرم به خاک سرد و مرده ام ادامه مطلب

“ فرار از سکوت ” مشق امشب غصّه، بی خواب، غمِ هر ماه و سال خط بزن پرواز را ، چون کفتری بشکسته بال ها… ببین ما لایق پرواز و رفتن نیستیم سالها ما ، مانده ایم اینجا میانِ قیل و قال هی نوشتیم از سرِ مشق سکوت و بی ادامه مطلب

“ خاطره ” گرچه چندیست دلت با دلِ من بد شده است باز از خاطر من خاطره ات رَد شده است بی شک از دست تو باید بگُریزم به خودم آه .. گویی که کسی پای خودم سد شده است نه دگر حوصله ای نیست ، که چنگی بزنم چون ادامه مطلب

“ پاییز ” غروبِ سردِ پایان کدامین روز پاییزم که در تقویم هر سالت چنین سرد و غم انگیزم ببین خط خورده هر روزم به دستِ خنده های تو و من تا آخرین لحظه ، به پایت اشک می ریزم درونِ بیت های هر غزل یک درد می بینی و ادامه مطلب

نمی رسد … نه می رسد کسی از این غریبه ها به دادِ من نه دستهای ساده ی یک آشنا به دادِ من تو از قبیله ی منی ، بگو نه از غریبه ها چرا نمی رسی دگر تو سالها به دادِ من؟ ببین چه ساده تن به این غروبِ ادامه مطلب

نشانی  که بود آن روزها می گفت با من ، غصّه هایش را و ناگه گم شد و گم کرده ام اکنون ، صدایش را  تمامِ بارِ خود را بسته بود و من ندانستم و تنها جا نهاد اینجا صدای گریه هایش را  و می دیدم دمِ دل کندن از ادامه مطلب